Vandaag mijn vuurdoop gehad bij de mondhygieniste. Goh, wat voelen mijn tanden schoon aan. Omdat het even duurde vroeg ik terloops of het veel moeite kostte om via zo’n spiegeltje te werken. Probeer maar eens een woord op papier te zetten via een spiegel. Ze vertelde dat het in het begin even wennen was geweest. Frappant genoeg was ze zo in spiegelbeeld gaan denken dat ze bij zichzelf altijd de verkeerde kant aanwees als ze iets over haar eigen gebit moest vertellen of aanduiden.

Dat oefening kunst baart, had ik kunnen weten, want via de spiegel kan ik me prima scheren. Maar mijn bijna kale hoofd met de tondeuze bewerken is weer een ramp. Te weinig training nog.

Enig idee waar ik trouwens leraren uit het basisonderwijs altijd aan herken? Nee? Die kunnen moeiteloos woorden en zinnen die ondersteboven voor hen liggen lezen. Zijn ze gewend in het werken met leerlingen. Tja, onze hersenen staan voor niets.

Zo mooi maak je die pastaatjes thuis echt niet. Misschien dat ze er daarom zo knuffelbaar uitzien? Zonde om te koken en op te eten. Maar ook te lekker om dat niet te doen.

Om eens te kijken wat het is om wekelijks een column te produceren ging ik begin 2009 een column schrijven voor www.bredavandaag.nl. Nu toe aan nummer zeventig of zo.

Iedere week weer spannend of ik inspiratie heb. Maar ja, dat moet je ook afdwingen, toch? Maar voor het gemak: iemand een idee? Nee, niet mijn hond (heb ik niet), mijn kinderen (willen niet), mijn leeftijdsfase (niet interessant), mijn hobby’s (duh!), of klein persoonlijk leed (dopje zit altijd keurig op de tandpastatube). En ook niet over wat ik deze week weer bedenken moet. Sorry.