Heel, heel af en toe kom je foto’s tegen waarvan je denkt: als ik mijn hele leven één fotoserie mocht maken, had die het mogen zijn. Gisteren in het Nederlands Fotomuseum gebeurde het weer. Een deel van de serie „Wall Street Stop” van de Nederlandse fotograaf Reinier Gerritsen is daar levensgroot te bewonderen. Gerritsen fotografeerde metroreizigers op het station van Wall Street ten tijde van de crisis vorig jaar. Hij heeft daarvoor een speciale techniek ontwikkeld die werkelijk adembenemend uitpakt.

Als zijsprong: een van mijn favoriete Amerikaanse schilders is Richard Estes. Hij schilderde Amerikaanse straattaferelen in een hyperrealistische stijl (zoek zijn werk maar op met Google). In het werk van Estes lijkt het leven op een bovennatuurlijke manier stil te staan en boven zijn eigen werkelijkheid uit te stijgen. Een zelfde soort sensatie overvalt je bij enkele werken van de Amerikaanse videokunstenaar Bill Viola, waarvan er een paar te bewonderen zijn in museum „De Pont” in Tilburg. Viola laat geacteerde scenès zien waarin menselijke interacties en emoties in hyper-slowmotion zich los weken van onze normale beleving. Iedere beweging wordt door de verstilling uitvergroot.

En dan zie je Estes en Viola versmelten in de foto’s van „Wall Street Stop”. Dat is natuurlijk top. En daarom heb ik dus meteen het boek gekocht dat barst van de prachtige foto’s. En als je de foto’s net zo mooi vindt als ik - misschien juist helemaal niet - hoort dat boek eigenlijk in je boekenkast te staan.

En nog snel naar de tentoonstelling natuurlijk, voor hij afgelopen is, in het Nederlands Fotomuseum.

Daar had je niet op gerekend, dat pubers ook nog wel eens buisjes nodig hebben. En dus zit je weer op de kinderafdeling met een kind dat veel te oud is voor de plaatjes van Jip en Janneke aan de muur. Tien jaar terug in de tijd.

De schilderingen op de gang wekken vooral vertedering. De korte narcose moest nog komen, maar zenuwen waren er niet. Gelukkig. En met het oor kwam alles goed. Eenmaal buiten de deur was alles weer helemaal 2010.

Het buisje als tijdmachine.

In een van zijn oudere reisboeken ‚The kingdom by the sea’ doet schrijver Paul Theroux kritisch verslag van zijn reis te voet en met openbaar vervoer langs de kust van Groot-Brittanië. In een uitgebreide bespiegeling becommentariëert hij het fenomeen dat er zoveel ouderen doelloos naar de kust staren, alsof ze daar het waarom van hun bestaan en naderend einde hopen te vinden.

Wie aan de Zeeuwse kust verblijft merkt dat jongere mensen daar nog geen tijd voor hebben. Er moet gezond worden, gespeeld, gegeten en gedronken, gekletst of een boek gelezen. Toch, hier en daar, vallen ook mensen beneden de zestig op staren naar de zee te betrappen. Maar nooit te lang. Want voor je het weet word je al te weemoedig.

Paul Theroux is naderhand gescheiden en volgens sommigen wat wranger geworden. Maar een goede schrijver is hij gebleven. Tegenwoordig kennen de meeste mensen vooral zijn zoon Louis die prachtige documentaires maakt over merkwaardige sociale verschijnselen. Hij is een van de allergrootste op zijn gebied. Nog lang niet toe aan staren naar de zee, vermoed ik.

Het zag er zo gezellig uit toen ze er nog was. Op een dag is ze weg, verdwenen. Wat voor een kat verontrustend is, want die vindt normaal gesproken de weg altijd terug. Een lege plek in de mand. De kattenbak hoeft niet meer ververst, wat je anders best gemakkelijk zou hebben gevonden. Maar niet op deze manier. Waar kan dat beest nou zijn?

Voor vermiste mensen heb je de politie. Maar voor een kat hoef je die niet te bellen. Niet dat ze het niet belangrijk vinden, maar er zijn gewoon andere zaken die prioriteit hebben. En een kat blijft maar een kat. De televisie heeft ook niet veel op met katten. In het programma ‚Vermist’ zijn ze nooit op een zoek naar een Siamees met een dikke vacht die uiteindelijk in de krochten van Shanghai wordt opgespoord. En dan de emotionele hereniging in de studio met de oude baas... Maar een spinnende Siamees is geen mens van vlees en bloed.

En dus rest je weinig anders dan een bericht als dit in de buurt op te hangen. Hoesje erom tegen de regen. En nou maar hopen dat er iemand belt. Desnoods met slecht nieuws. Want vermist blijft altijd vermist. Dat houdt nooit op.

Niets knusser dan veilig ergens binnen zitten met een drankje, terwijl buiten het noodweer losbarst. Onheilspellend donker is het voor de zomeravond.

Voor de ramen schuiven doorweekte popfestivalgangers langs die hun toevlucht zoeken in naburige cafés. Het buitenfestival is afgebroken wegens de neerstortende watermassa. Buiten verliest de tropische hitte eindelijk zijn scherpe randjes. Wij zien alles geamuseerd aan. Een gevoel van vakantie overvalt ons.

Wat ons ook overvalt is een venijnige staart van de wolkbreuk als we naar huis fietsen. Als toetje een verzopen-kattengevoel.

Fijn dat de gemeente ons waarschuwt, maar het heeft wel een vervelend psychologisch bijeffect. Al jaren fietste ik onbezorgd onder de eiken door. Geen moment heb ik me druk gemaakt of er wat voor gevaarlijk beestje dan ook in zou zitten. Maar sinds die linten erom zitten is de lol er af. Ik zet mijn kraag op, fiets wat sneller door en ben als de dood voor het horrorscenario dat er een rups in mijn nek valt. En zelfs als dat niet zo is, wat zullen al die verschrikkelijke brandhaartjes die meekomen met de wind niet met me doen? Mijn ogen beginnen al te tranen. Nee, de rust van een fietstochtje is wel verdwenen.

Moraal van dit verhaal: waarschuwen is nuttig, maar geeft ook weer onrust. Dus goed nadenken voor je dat doet. U bent gewaarschuwd!

Zoveel vreugde als tijdens een eindexamenuitreiking zie je niet vaak verzameld in de notendop van een schoolgebouw. Geslaagd voor jaren buffelen op de middelbare school. De beloning is dubbel en dwars verdiend. Een lange vakantie, doen waar je zin in hebt. Met de blik op de toekomst, een dame met een zwangere buik vol verwachtingen.

Voor twee fotografen was het ook buffelen - een paar uur maar - om alles en iedereen op de foto te krijgen. Geeft niks, want zo’n feestje is ook voor fotografen feestelijk. Ook al is het binnen boven de dertig graden. Ik zit alleen met een dilemma: wat moet ik nou doen als mijn eigen dochter volgend jaar tot de geslaagden behoort? In het publiek lekker trotse ouder zitten wezen, zou je zeggen. Maar dan zal ik niet dicht genoeg bij mijn dochter op het podium komen om ze close te kieken als ze haar diploma ondertekent.

Niet zeuren! Is dat geen luxeprobleem?