Tijdens het zoeken naar een foto kwam ik een fotoserie van vorig jaar weer tegen. Leve de United States of America! Maar dan diep in de Provence, in het dorp Nans-les-Pins, waar ze een keer per jaar een heus countryfestival houden met alles erop en eraan. Hoezo chauvinisme in Frankrijk?

Hoeveel ‚New York’ hebben we in Nederland? NIet veel. Maar gelukkig hebben we Rotterdam, met onder meer de Kop van Zuid. Net echt.

Soms beland je zomaar in een filmscène.

Van de week: ik wacht op de fiets voor rood licht. Het is op een drukke kruising in de spits. Vlak daarvoor passeerde ik bij het oversteken een auto met oranje raamvlaggetjes. Vrolijk wapperden die boven het dak. Hup Holland hup!

De auto staat ook voor rood te wachten, bij de stopstreep achter mijn rug. Behalve nog enkele fietsers staat er een ouder echtpaar in mijn buurt, hij op zijn scootertje, zij op het hare. De bestuurder van de vlaggetjesauto - een twintiger - draait zijn raam open en begint te roepen naar de scooteraars. Dat hij haar nummerbord zal onthouden, en dat het stijlloos is dat ze zijn spiegel geraakt heeft en een kras op zijn auto gemaakt. Het echtpaar kijkt over de schouder en roept gelaten terug dat hij moet doen wat hij niet laten kan. De jongen blijft boos schreeuwen. Opeens wordt de sfeer grimmiger. De jongen brult steeds harder, dat hij ‚hun kop van hun romp zal slaan’. De doodsbedreigingen worden steeds feller. Het echtpaar blijft op dezelfde laconieke manier reageren. Olie op het vuur. Dan wordt het groen voor alle gesprekspartners. Iedereen moet verder. Ook de jongen in de auto. Er staat een rij auto’s achter hem.

De scootertjes steken de straat over. De boze bestuurder raast over de kruising. Op het moment dat hij de man op de scooter passeert, zwaait die vrolijk naar hem. Een provocatie te veel, zou je denken. De scooteraars gaan aan de overkant bij een volgend stoplicht naar links. Nog verbaasd fiets ik langs ze. Honderd meter verderop staat de oranje-auto ineens stil in een straat aan de overkant. De jongen staat buiten de auto het echtpaar met een slaghout op te wachten. Maar die twee op de scooter komen niet, die zijn afgeslagen. Met een machteloos gebaar gooit de jongen de knuppel in zijn kofferbak, draait zijn auto om en lijkt de achtervolging in te zetten. Ik fiets verder. De rest is sensatiezucht.

Van vlaggetjes op je auto word je niet vrolijk.

Wat het goed doet op twitter is humor. Zeker ook rond verkiezingstijd deze week. Nederland twitterde wat af, waarbij grappen van alle soorten (cynisch, leuk, sarcastisch, flauw, sterk, scherp) langskwamen. Sommige grappige tweets haalden de landelijke media. Leve de humor. Nog een paar?

- Harry Potter was ook afgelopen.
- Bij het feestje van Wilders gingen wel heel veel armen de lucht in.

En voor de komende week:
- Jolanthe mist haar beesie nu al.

Dat WK zal trouwens heel wat humor gaan opleveren, vooral als het misgaat. Want gedoe levert nu eenmaal meer creativiteit op dan succes. Ja, zo gaat dat.

Twitter produceert nieuwe woordjes, zoals ‚twexit’ (aangeven dat je een tijdje niet twittert). Nog een nieuw woord dan maar:

tweetvermaak...

Voor mensen met meer evenwichtsgevoel dan ik heb ik al snel veel bewondering. Ik kan niet eens met losse handen fietsen, wat bijna even erg is als de Vlooienmars niet op de piano kunnen spelen als je jaren les hebt gehad. Maar ja, die Vlooienmars zou ik nog met enige moeite onder de knie kunnen krijgen. Skateboarden op een halfpipe nooit. Als je de skaters observeert zie je dat ze hun hoofd er goed bij moeten houden om niet op hun snufferd te gaan. Zoals bij deze jongen. Een mengeling van concentratie en spanning is van zijn gezicht af te lezen.

Volgens mij is hij niet gevallen. Wat geen punt is, want zelfs vallen staat bij een echte skater stoer. Opstaan en lachen, bordje onder de arm en weer opnieuw beginnen. Pijn bestaat niet. Niet als je skateboarder bent.