Zet mensen op een hoog punt en ze gaan het uitzicht bewonderen. Of er foto’s van maken. Van de weidse vergezichten mag niets gemist worden. Wat er achter hun rug te zien is vergeten ze. Hoe mooi, interessant of bezienswaardig het ook is. Naar buiten kijken, dat telt. Zelfs bij wandelroutes word je al gewezen op een onnozele heuvel van vijf meter met uitzicht op een bosven waar een beetje kikker zijn neus voor ophaalt.

Zou het evolutionair bepaald zijn dat we zo dol zijn op vergezichten? Zoeken we naar smakelijke kuddes of andere jachtprooi? Of hopen we een vruchtbaar mannetje of vrouwtje te spotten waarmee een leuk gezinnetje valt te stichten in het dichtstbijzijnde hol?

Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat een vergezicht aantrekkelijk is. Zucht naar uitzicht. Uitzucht.

Eindelijk is het warm genoeg om vroeg in de ochtend buiten te zitten. Vanmorgen heel mindful alle stofjes, pluisjes en polletjes bestudeerd die in de opkomende zon te zien waren. Het zijn er onwaarschijnlijk veel trouwens. Veel stof tot mindfulness dus (flauwe woordspeling, maar dat mag in een ‚verlichte toestand’).

Normaal heb je trouwens geen enkel idee wat voor onbekende elementen aan je Italiaanse ijsje blijven plakken als je daarmee argeloos rondwandelt. Mensen met smetvrees kunnen maar beter zo’n stofjesstudie achterwege laten! Of beter niet buiten eten. Nog beter: snel van hun smetvrees afkomen. Italiaans ijs likken in de zomerzon is namelijk het toppunt van mindful zijn.

Even uitpuffen na het Breda Jazzfestival (13-16 mei). Onwaarschijnlijk veel optredens die onmogelijk allemaal bij te wonen, laat staan te fotograferen, waren. Jazz binnen en buiten. De laatste zondagmiddag werkte het weer eindelijk mee met een zonnetje en een aangenamere temperatuur dan de dagen daarvoor.

Toch nog 250.000 mensen op bezoek geweest. Indrukwekkend hoeveel goede zangers en muzikanten er bestaan. Als je nog eens wat wilt met een zangwedstrijd op televisie moet je niet bij een jazzfestival langsgaan. Niet goed voor je zelfvertrouwen. Maar misschien kun je gewoonweg veel beter meteen jazz gaan zingen als je talent hebt. Kun je dat gedoe met Gordon en zo overslaan.

Eindelijk zijn ze dan toch begonnen met het echte werk. Wekenlang is er aan de binnenzijde van alles weggehaald, maar nu kan de slopersmachine zijn gang gaan. Pneumatisch hapt een grote grijper stukken uit de muur alsof het koek is. Dit appelgroene wandje moest er ook aan geloven. Zou het van een kinder- of tienerkamer zijn geweest? Het zag er zo aandoenlijk uit. Meer iets om in een nostalgisch museum van persoonlijke herinneringen te zetten. Maar laat ik niet te veel romantiseren. Misschien heeft iemand wel een spuughekel aan die kleur die er ooit door zijn inmiddels ex is opgezet. Mooi dat het weg is!

Het mooiste openbaar transport ter wereld is ondergronds: de metro, of zoals hier in Berlijn, de U-Bahn. Wachten op de trein in een lege hal. Voorafgegaan door tocht schiet hij straks vanuit het donker de hal binnen. Tot hij er is kun je jezelf spiegelen in de mooie tegeltjes die aan grootmoeders badkamer doen denken. Of aan de DDR misschien.

Leve de U-Bahn, waar je zonder controlepoortjes overal in en uit kunt lopen. Dat geeft je het gevoel dat Berlijn zijn reizigers vertrouwt. Controles zijn er soms wel in de trein, door ambtenaren in spijkerpak. Die staan dan ineens voor je neus. Op het volgende perron wachten zes collega’s in vol ornaat om een eventuele boete indringend aan je te verstrekken. Ben je toch blij dat je gewoon een kaartje bij je had.