Eigenlijk zou Albert Heijn een beetje boos op me moeten zijn, want stiekem loop ik het laatste jaar regelmatig bij de Lidl of de Aldi binnen. Niet dat dat een genoegen is, want gezellig zijn die winkels niet bepaald en het assortiment schiet tekort om alles van je gading te vinden. Toch zwicht ik bij een aantal artikelen voor de combi van prijs en kwaliteit.

Maar Appie heeft me nu zo blij gemaakt met zijn app voor de iPhone dat mijn genegenheid voor de grootgrutter weer toeneemt. Niet alleen kent de app alle recepten van de Allerhande uit zijn hoofd, maar toont hij je ook wat er in de bonus is. En het maken van boodschappenlijstjes is een fluitje van een cent.

En nu komt het! Als je lijstje eenmaal klaar is, kun je opgeven in welke winkel je je spullen gaat kopen. De app is vervolgens zo vriendelijk al je boodschappen op looproute van de uitgekozen winkel te sorteren. Het toeval wil dat ik én een slecht geheugen voor boodschappen, én een slecht oriëntatievermogen heb, dus dat scheelt een hele hoop tijd en doelloos gedraaf door de winkel. Zelden zo blij met een app geweest.

Sorry Appie, ik zal mijn yoghurt voortaan weer bij jou halen. Als jij dan zo vriendelijk wilt zijn te zorgen dat je huismerk gerookte zalm net zo smulbaar wordt als die van de Lidl, komt het helemaal goed.

(moraal van het verhaal: waarin een grootgrutter ook klein kan zijn... of zoiets)

In het Chassépark in Breda is de buitententoonstelling XXL te bewonderen van Breda Photo 2010. Vandaag, op zondagochtend, ben ik er doorheen gelopen om foto’s te maken. Foto’s van foto’s dus.

Het was er nog heel stil. Hier en daar een geïnteresseerde passant, wandelend, joggend of fietsend. Maar vooral waren de foto’s erg mooi.

Het thema dit jaar is ‚Tilt’. Dat liet bij de deelnemende fotografen ruimte voor heel verschillende interpretaties. Volgens de recensent van de Volkskrant gisteren was de diversiteit misschien zelfs wat te veel van het goede. Ik snap die redenering wel. Maar tegelijk interesseert het me even niets, want wanneer heb je nu zoveel interessant fotowerk op loopafstand van je voordeur, en ook nog in de buitenlucht? De omgeving als omlijsting. Nog even, en de eerste herfstbladeren blijven aan de foto’s kleven. Tot de wind ze weer wegblaast...

Breda Photo 2010 start aanstaande donderdag en heeft als thema ‚Tilt’. Dat spreekt tot de verbeelding, zo’n thema. Maar behalve dat er van alles op ‚tilt’ kan gaan, vind je dat begrip ‚tilt’ in ook een minder symbolische context van de fotografie terug. Zo heb je zogenoemde tilt-shiftobjectieven, waarmee je het lensbeeld horizontaal of verticaal kunt verschuiven ten opzicht van film of beeldchip. Onder andere in de architectuur worden ze veel gebruikt om fouten in het perspectief te corrigeren.

Maar je kunt er ook bijzondere effecten meer bereiken door te spelen met scherpte en onscherpte. Nou zijn die tilt-shiftlenzen peperduur en niet altijd even simpel om te gebruiken. Maar een programma als Photoshop biedt uitkomst. Je kunt er het tilt-shifteffect aardig mee nabootsen. Dankzij Google kwam ik erachter dat er behoorlijk wat mensen zijn die er lol in hebben om van echte landschappen geshopte speelgoedlandschapjes te maken. Geinig.

Ik heb het zelf ook maar eens geprobeerd. Het is alsof ik weer met treintjes speel.

Mocht je in september ooit verzeild raken in een revalidatie-instituut in Terheijden, dan loop je kans de kermis voor de deur te krijgen. Op zondagmiddag is dat letterlijk volksvermaak. Op het moment van de foto is een regenfront net voorbijgetrokken. Aarzelend arriveren de eerste bezoekers bij deze attractie. Tegen betaling kun je met een soort hijskraamarmpje proberen een knuffel in een bakje te doen belanden. Via een klep kun je je buit dan uit de machine halen. Prijs!

Het werd snel drukker. Gedurende een uur heb ik vanachter het raam het geheel bestudeerd. Sommige gelukszoekers gingen recht op hun doel af, andere doolden een tijd langs de vitrines alvorens te beslissen welke knuffel het moest gaan worden. Maar bijna altijd ging het mis. In een uur tijd heb ik van de honderd bezoekers er slechts een geluk zien hebben. Een papa maakte zijn kleine meisje erg blij met een beertje. De meeste mensen probeerden het vijf keer (kost precies twee euro aan een machine, tegenover vijftig cent per losse poging) en stopten er dan mee.

De attractie heeft soms iets wreeds. De kraantjes zijn zo gemaakt dat regelmatig een knuffel een stukje wordt opgetild, maar dan alsnog terug in de machine duvelt. In een moment van blijdschap zie je de spelers hun lichaam strekken. Dan volgt de teleurstelling. Slim is dat systeem wel. Want als je iets bijna hebt, wil je het graag nog een keer proberen. Dat doet de kassa rinkelen.

Het grootste deel van de tijd zat er een meisje achter de kassa dat vooral met haar mobieltje bezig was. SMS’en of zoiets. Een keer wisselde ze kort met een ander meisje dat kwam aanlopen. Maar dat was het dan ook wel. Het leek wel een beetje op babysitten. Geld verdienen terwijl je niks bijzonders doet.

In ‚De Psycholoog’, vakblad voor psychologen, neemt chocola deze maand een prominente plek in. Op de cover meldt het blad al: „De zoete troost van chocolade’. Daaronder een foto van een juffrouw die met smaak gaat happen van een in chocolade gedoopte aardbei.

Binnen in het blad meldt een artikel, tot mijn opluchting, niets dan goeds over chocola. Chocolade heeft een unieke smaak en mondgevoel, is zoet en vet (over calorieën zeuren we even niet), en rijk aan onder andere theobromine. Theobromine, een stof met opwekkende werking, heeft geen bijzonder farmacologisch effect op hersenniveau, maar lijkt toch heel belangrijk te zijn voor de genotbeleving van chocola. Een wonderlijk stofje, dus.

Hoe dan ook, chocolade is voor veel mensen niet te versmaden. Onweerstaanbaar zelfs. Echter, onderzoek wijst uit dat chocolade niet lichamelijk verslavend is, zoals bijvoorbeeld alcohol. Ook al eet je iedere dag chocolade, dan zul je geen lichamelijke afkickverschijnselen ontwikkelen als je daarmee stopt. Hunkeren naar chocola is enkel en alleen het gevolg van de grote ‚jammie-factor’.

Met andere woorden: chocoholisme bestaat niet, chocofilie wel. Dol op chocola kan geen kwaad dus. En die wetenschap, daar ben ik dan weer dol op.

Hij was een hele tijd vermist, deze zonnebril gekocht in een outlet bij een Parijse voorstad. Niet dat ik idolaat ben van Porsche, maar wel van deze bril uit de Porschewinkel. De glazen zijn verwisselbaar en klampen zich met kleine magneetjes aan het onverwoestbare montuur vast. De magneetjes zijn in de loop van de tijd gaan roesten, maar dat zie je niet aan de buitenkant.

Ik was de bril al tijden kwijt en waande hem voor altijd verloren. Maar mijn familie kwam hem achter een stapel boeken tegen bij het opruimen van mijn werkkamer. Net of ik een cadeautje kreeg. Alleen ben ik nu bang dat ik uit frustratie voor het gewaande verlies het fraaie hoesje met de verwisselbare reserveglazen (ook nog in een andere kleur dan deze) heb weggegooid. Kan ik toch nog niet helemaal rustig slapen...