iizzoo RSS Feed

Valentijn

info@iizzoo.nl — 2011-02-14T15:31:27+01:00

Valentijnsdag op maandag is een lichtelijk hopeloze combinatie. Sowieso in Nederland, want fanatieke valentijnsdagvierders gaan we hier nooit worden. Als je naar de winkeletalages kijkt weet je waar Valentijnsdag vooral goed voor is: lingerie (ondermode wordt dat ook wel genoemd), geurtjes, bloemen en hier en daar een boek. Maar topscoorders zijn de banketbakkers. Die gooien er chocola en taarten van marsepein tegenaan.

Echte liefde gaat door de maag. Dat wordt maar weer bewezen.

Engelen winkelen thuis

info@iizzoo.nl — 2011-02-07T14:05:42+01:00

Vanmiddag enkele minuten gezapt tijdens de lunch. Ik bleef steken in een Nederlands thuiswinkelkanaal waar ik ingewijd werd in de mogelijkheden die een regiment helderzienden, kaartleggers en mediums voor me heeft. En dat slechts enkele toetsen op mijn telefoon van me verwijderd.

Een hemelse presentatiemevrouw aan een wollig tafelblad verzekert me ervan dat de adviezen ongekend helder en duidelijk zijn. En duur zijn ze ook niet, want langer dan drie minuten bellen is niet nodig voor een consult. Ik kan de neiging maar net onderdrukken om te gaan bellen. Als ik ergens het winnende getal van de komende lotto te weten kan komen, moet het toch wel bij die vakkundige mensen zijn. Toch twijfel ik. Zou het misschien beter zijn een sms’je te sturen met mijn vraag? Dat schijnt ook te kunnen. Of moet ik niet te veel verwachten van de media-mediums? Na enig wikken en wegen besluit ik mijn scepsis voorrang te geven.

Tot de klap op de vuurpijl komt. De presentatrice gooit haar laatste troef in de strijd. Met een simpel tekstbericht van mijn hand kan ik een persoonlijke boodschap van de engelen retour krijgen, zegt ze. Kost ook zo goed als niets.

Perplex blijf ik in de bank zitten. Die engelen zijn me toch ook een stel commerciële rakkers. En dat bij een gewone Hollandse thuiswinkel. Daar moet je bij de supermarkt eens voor komen. Een staatslot, dat hebben ze wel. Maar een persoonlijk advies van een engel, daar kan zelfs Appie niet tegenop. Misschien maar engelenplaatjes, volgend jaar?

Precisietanken

info@iizzoo.nl — 2011-01-31T22:39:40+01:00

Wat ze al niet verzinnen aan de pomp. Het kampioenschap precisietanken. Daar zal een stagiaire bij het reclamebureau lang over hebben nagedacht. Blijkbaar had hij (zij?) vooral mannen in beeld. Vrouwen kunnen kennelijk niet precies tanken. Of misschien interesseert ze dat niet zo erg. Hoe dan ook, voor de echte kerels wordt er een stoere dame met een tankpistool in de hand in stelling gebracht. Om de mannen over de brug te trekken.

Merkwaardig hoe ouderwets sociaal rolgedrag op sommige plekken gewoon voortbestaat. Niks emancipatie. Mannen werpen speer, vrouwen moedigen ze aan. Mannen redden de wereld, vrouwen geven ze te eten. En nu mikken de heren druppel voor druppel de juiste hoeveelheid benzine in de tank. Tankincontinentie, zo zou je dat ook kunnen noemen. En vrouwen doen de kampioenen de luiers aan. Denkbeeldig, natuurlijk. Want in het echt hebben ze wel wat beters te doen.

Rotterdamse Dansgroep

info@iizzoo.nl — 2011-01-24T11:16:57+01:00

Afgelopen vrijdag was het voor de derde keer Cultuurnacht in Breda. Een charmante verzameling cultuur van amateuristisch tot professioneel niveau was tussen zeven uur en twee uur ’s nachts te zien. En opnieuw was het onmogelijk om in die tijd alles te behappen. In het Chassétheater werd een modern stuk opgevoerd door de Rotterdamse Dansgroep, zomaar tussen buffet en publiek. Twee heren (op de foto Tim Persent en Matthijs Olieman) en een dame aan het werk. En vreemd dat je daar onmogelijk zomaar aan voorbij kunt lopen. De combinatie van muziek, passie en concentratie doet verstillen. Het publiek keek aandachtig toe.

Niet iedere dag zie je iemand in een maatpak met stropdas dansen. Stel je voor dat al die serieuze kantoormannen zomaar op hun werk in een vreugdevol balletdansje zouden uitbarsten. Het zou de wereld een stuk aardiger maken. En die mannen ook.

Milieubewust

info@iizzoo.nl — 2011-01-13T12:26:36+01:00

Hoe je muziek en milieubewustheid knuffelbaar kunt combineren, laat deze hoogst creatieve animatie van Italiaanse origine zien. Het is zo inventief dat je de boodschap achter het filmpje dreigt te vergeten. Wat je je afvraagt is hoeveel uren daar niet in hebben gezeten. Het filmpje trekt de aandacht op youtube en andere ‚social media’. http://www.youtube.com/watch?v=MAY1UoQYMHk

Mist

info@iizzoo.nl — 2011-01-13T09:22:40+01:00

Koude mistige winteravonden. December had er een paar om in te lijsten. Koplampen tekenen silhouetten tegen de melkwitte voorgrond. Fietsers in de mist. Typisch Hollands.

Mist is eigenlijk altijd mooi. Denk maar aan de schitterende nevelslierten die soms boven de weilanden hangen. Spookachtig in de avond, sprookjesachtig in de ochtend.

Deze maand is het maar afwachten of het nog lekker gaat misten. En natuurlijk is mist bij het licht van de opkomende voorjaarszon iets om naar uit te kijken. De lente kan niet snel genoeg komen...

Escher

info@iizzoo.nl — 2011-01-09T22:36:46+01:00

Deze trap in het voormalig paleis van koningin Emma in Den Haag is intrigerend. Niet alleen omdat het een spiraaltrap is, het soort trap dat altijd duizelingwekkend in het oneindige lijkt te verdwijnen. Maar vooral omdat in het paleis het museum van M.C. Escher is gevestigd. En wie het werk van Escher een beetje kent, zal vorm en ritme van zo’n trap moeiteloos in enkele van zijn werken kunnen terugvinden.

Op de bovenste verdieping van het museum is de afdeling vertier en vermaak voor kinderen bedacht. Logisch, want die willen ook wat, maar het is ook wel een beetje majesteitsschennis. Want de kunst van Escher biedt op zich vermaak en verwondering genoeg. Die spelletjes, die heeft de koning van de magie op het platte vlak toch niet nodig?

De lampen aan de plafonds waren trouwens eveneens knap. Niet van Eschers hand, maar hij zou er niets tegen hebben gehad. Ook 3-D heeft zijn charmes, ten slotte.

Zachtjes tikt de regen...

info@iizzoo.nl — 2011-01-06T20:11:10+01:00

Ruitenwissers zijn heel nuttig als het regent, maar als je toch op iemand zit te wachten in je stilstaande auto, zijn ze in de uit-stand veel leuker. Kijk door je voorruit naar buiten. Zonder dat je er iets voor hoeft te doen, verandert je uitzicht op wonderlijke wijze, druppel na druppel. Door je ruitenwissers even aan te zetten, begint het spel opnieuw. Tenminste, de druppels kletsen weer op je schone glas, maar het plaatje varieert oneindig. Druppels zijn eigenwijs, die volgen iedere keer een ander spoor.

Doe het vijf minuten, en je gedachten zeilen vanzelf weg. Mindfulness achter het stuur. Het wachten wordt een stuk aangenamer. Probeer het maar. Liever niet tijdens het rijden natuurlijk. Dan mogen de ruitenwissers weer aan.

Moderne identiteitscrisis

info@iizzoo.nl — 2011-01-05T15:16:04+01:00

Misschien is het sommige lezers opgevallen dat de toevoeging aan het logo bovenaan deze site veranderd is van „foto@ fictie” naar „denkbeelding’, oftewel „imaginal thinking’. De reden was simpel: creativiteit bewijst zich op meerdere en bredere terreinen dan puur tekst en foto. Bijvoorbeeld op het vlak van coaching en advies. En dan is „foto@fictie’ geen accurate toevoeging meer.

Om die reden ben ik half december naar de Kamer van Koophandel gestapt om de naam van iizzoo officieel aan te passen. Een heel aardige mevrouw liep meteen alle andere bedrijfsgegevens met mij door. Nuttig, want bijvoorbeeld mijn bij de KvK geregistreerde e-mailadres klopte niet meer. Enfin, na een kwartiertje was alles piekfijn in orde.

Wat mij tot het inzicht bracht dat je met alle automatisering van tegenwoordig zoveel identiteiten krijgt dat het bijna niet bij te houden is of alles in orde is. Zo word je een meervoudige persoonlijkheid tegen wil en dank.

De ING-bank wenste aparte formulieren van me te ontvangen om de naam van iizzoo op mijn bankrekening en pasjes aan te passen. Nog steeds niets van vernomen. Zou er iets zijn misgegaan in de kerstdrukte daar? Ik word er een beetje onrustig van. Straks schiet ik nog in een elektronische identiteitscrisis. Heb je dat weer!

Efteling

info@iizzoo.nl — 2011-01-04T01:02:16+01:00

Sprookjesparken zijn voor een toerist als honing voor bruine beren. Ik moet toegeven dat de Efteling mijn favoriete park is, om allerlei redenen. Alles klopt, tot en met het trapezenummer als je vertrekt.

Van de week wandelde ik stiekem met mijn eega door ‚Bosrijk’, het nieuwe bungalowpark bij de Efteling. Alles was tot in de puntjes in het stijl-format van Anton Pieck verpakt, tot en met de sporthal met zwembad. Het was donker. Hier en daar doolden wat eenzame parkgasten rond over de bosomzoomde paden. Links en rechts verrezen pittoreske vakantiebungalowtjes, slechts enkele verlichte ramen wezen op leven binnen de muren.

Ondanks al dat snoezige kreeg het park iets lugubers. Het voelde een beetje of ik verdwaald was in een decor van Harry Potter. Misschien was dat onze straf omdat we illegaal aanwezig waren (alleen toegang voor parkgasten, bromden de borden). Geen idee. Maar pas toen we de slagboom naar de uitgang weer waren gepasseerd, verdween de drang om over mijn schouder te kijken. Of er een weerwolf of ander bloeddorstig monster op de loer lag. Of een eenvoudige Victoriaanse wurger à la Jack de Ripper.

Tja, sprookjes zijn spookjes, zeggen ze. Stopt daar de magie van de Efteling, of begint die daar pas?

Denk erom!

info@iizzoo.nl — 2010-12-29T13:43:39+01:00

Dat er meer wegen naar Rome leiden, wordt maar weer bewezen door de site www.omdenken.nl. Leuk om eens een kijkje daar te nemen. De van-huis-uit-toneelregisseur Berthold Gunster zaait met zijn eigen bedrijf ‚Ja maar...’ de techniek van het omdenken over de wereld. Vanuit een verrassende hoek komen er allerlei moderne principes van de cognitieve gedragstherapie en positieve psychologie aan de orde.

Nu ligt het natuurlijk voor de hand om te roepen dat het niets anders is dan oude wijn in nieuwe zakken, maar dat gaat wel erg kort door de bocht. Omdenken is soms niet zo simpel, maar wel veel leuker dan diepgravend piekeren over de oplossing van je probleem. Je kunt je creativiteit gebruiken en wordt gedwongen zaken van meerdere kanten te bekijken. Dat is dan eigenlijk weer precies wat niet alleen psychologen, maar fotografen minstens zo graag doen.

Het tegenovergestelde van omdenken is vastdenken. Dat vastdenken is vaak heel herkenbaar. Kijk maar naar de voorbeelden op de site. Maar geen nood: omdenken brengt vaak een oplossing. Of grijp een fototoestel en leer creatiever fotograferen. Werkt misschien ook.

NB: clienten vinden omdenken vaak hartstikke leuk als ze de smaak te pakken krijgen. Klinkt ook veel lekkerder dan ‚cognitieve therapie’, toch?

Allemaal gek

info@iizzoo.nl — 2010-12-19T11:55:18+01:00

Dat de moderne techniek ons sociale leven op talloze manier beïnvloedt is geen nieuws meer. Dankzij mobiele telefoons en internet met bijbehorende diensten is een nieuw communicatietijdperk ingegaan. Maar van de week realiseerde ik me dat moderne communicatieapparatuur ook op subtielere wijze voer voor sociologen is.

Een voorbeeld. Wie twintig jaar geleden in zichzelf pratend door een winkelstraat liep, werd klakkeloos voor gek versleten. Om zo’n vreemde murmelaar liep je maar liever met een boog heen. Immers, met iemand die stemmen hoorde wist je het maar nooit.

Vandaag de dag is de straat vergeven van in mobieltjes pratende mensen, waarbij de mobieltjes zo klein zijn dat ze vaak grotendeels in de hand aan het oor verscholen gaan. En al die mensen imiteren de arme roepende psychoot van vroeger. Zijn die er nog wel? Of vallen ze niet meer op?

Nog zo’n geval. De mp3-speler. Ooit goed gekeken hoe iemand zich gedraagt met de oordoppen van een mp3-speler in zijn oren? De blik naar binnen gericht of strak naar voren, soms lichte tics vertonend met hoofd of ledematen, beweegt deze persoon zich zonder veel aandacht aan anderen te geven door het openbare leven. Normale sociale signalen van anderen (groeten, oogcontact zoeken, aangesproken worden e.d.) en geluiden uit de omgeving worden merkwaardig genegeerd, bijna opzettelijk buitengesloten, zo lijkt het wel. Eerder het gedrag wat je van iemand met, pak hem beet, een forse stoornis in het spectrum van autisme zou verwachten. Maar niemand die zulk gedrag „gek” vindt.

Moderne apparatuur doet ons het gedrag van psychisch gestoorden nabootsen. Interessant. En leuk genoeg om iemand op onderzoek naar dit verschijnsel te laten promoveren.

Kleine oefening alvast voor de lezer van dit stukje. Observeer iemand die een spelletje speelt op een draagbaar spelcomputertje of mobiele telefoon. Luister naar wat hij zegt. Menig maal ontsnapt, ook in gezelschap, een scheldwoord aan zijn lippen. De mimiek is soms vreemd. Gezicht, hoofd en handen vertonen ongecontroleerde tic-achtige bewegingen. Waar doet dat aan denken?

Outlook

info@iizzoo.nl — 2010-12-13T09:38:07+01:00

Uitzicht uit het raam van een Chaams campingrestaurant. Zomaar op je wandelroute door het bos loop je er langs. Ze hebben er warme chocolademelk. Een goede tegenhanger voor het in deze tijd wat troosteloze bos. Buiten op het terras zie je de sporen van zomernostalgie. Een waterbak voor een hond, Palm (liever iets warms te drinken nu), een parasol, een picknicktafel (buiten zitten laat je wel uit je hoofd). Maar het mooiste is eigenlijk wat er voor de ramen hangt, de doorzichtige vitrage. De kleur doet denken aan het oosten, de stof aan gewaden uit sprookjes. De gordijntjes houden je aandacht binnen, je wendt je af van de sombere buitenkou en nipt van je gloeiendhete chocolademelk.

Nee, een kaal winterlandschap maakt weinig verlangen los. Gelukkig gaat het komende week weer sneeuwen. Dan voegt Sneeuwwitje zich bij Sheherazade.

Bidden, vechten, gokken

info@iizzoo.nl — 2010-12-06T15:56:30+01:00

Dit is een merkwaardig gebouw in Breda. In de sneeuw ziet het er prachtig uit, natuurlijk, maar dat bedoel ik niet.

Vanaf het begin van de zestiende eeuw tot ergens in de negentiende eeuw was het een nonnenklooster, een centrum van godvruchtig handelen van de Norbertinessenconvent St. Catharina. In 1814 werd het een kazerne, waarmee de balans van het gebouw weinig subtiel van vrede naar oorlog doorsloeg. Nonnenhabijten maakten plaats voor stampende soldatenlaarzen.

De bestemming is intussen weer gewijzigd. Sinds enkele jaren draaien er de roulettes van het Holland Casino en twinkelen er in de avond sterren als Boris, Anita Meijer, Xander de Buisonjé en Gerard Joling. Het interieur is van de bescheidenheid van het klooster geëvalueerd naar de wereldse luxe van het staatsgeleide gokvermaak.

Dat hadden die nonnen nooit kunnen denken. Bidden, vechten, gokken. Dat zou een mooie titel voor een roman zijn.

Liever niet afzien

info@iizzoo.nl — 2010-11-30T14:16:45+01:00

Vandaag in de Volkskrant stond er een mooi stukje van onderwijsdeskundige Aleid Truijens over de proefvertaling Latijn. Omdat dat onderdeel van het gymnasium-eindexamen zo abominabel wordt gemaakt, overweegt een ‚deskundige’ commissie het onderdeel maar te schrappen. Tot verbazing en verontwaardiging van Aleid Truijens. Die wijst er verder nog fijntjes op dat de lat al steeds lager wordt gelegd om zoveel mogelijk kindertjes niet te laten struikelen over hun eindexamen Latijn. Normen worden bijgesteld of het niets is, en nog willen die kinderen maar niet in groten getale slagen.

Tja, zo gaat het niveau van onze toekomstige neusjes van de zalm er niet echt op vooruit. De laatste jaren is er een bulk aan psychologisch onderzoek vrijgekomen die laat zien dat om iets heel goed te kunnen gewoonweg veel training nodig is. Je hebt poepgoede docenten of coaches nodig, en leerlingen die bereid zijn er voor te gaan. Want om een expert in iets te worden heb je al snel zo’n tienduizend trainingsuren nodig. Dat wil zeggen: uitdagende training, die je helpt om steeds een stukje boven je huidige niveau uit te stijgen. En dat trainen blijkt een veel belangrijk gegeven dan zogenoemd ‚talent’, een begrip dat steeds meer op losse schroeven komt te staan.

Treurig genoeg zien we een omgekeerde trend op allerlei fronten in Nederland. Middelmatigheid wordt al snel toegejuicht of het subliem is. Want tja, succes is hartstikke fijn, maar al die energie die je erin moet stoppen, is wat minder. En dus geven we op alle fronten onze leerlingen en studenten graag hun diploma zonder dat ze er al te hard voor hoeven te werken. Dat is maar handiger ook, want studenten die niet op tijd hun diploma halen leveren alleen maar een slechte naam en boetes op aan studieinstellingen. Als we niet oppassen wordt dat een grote trend naar een pover gemiddelde waarin uitblinkers (zoals enkele ‚malle’ topsporters en musici) zeldzaam worden bewonderd, maar meestal als uitslovers of nerds worden gezien.

Laten we weer gaan voor meer dan de middelmaat. Uitblinken is gelukkig slechts een kwestie van twee dingen: uitdagende docenten, en gemotiveerde leerlingen met doorzettingsvermogen. Waarschijnlijk gaan die zaken erg goed samen. Komt dat even mooi uit.

Nog meer goed nieuws: om iets nieuws te leren is leeftijd niet doorslaggevend. Dus haal die oude gitaar maar van zolder die daar na een half jaar les is beland. Opnieuw beginnen, en doorzetten, je kunt het! Wel even oefenen natuurlijk.

Harry Potter

info@iizzoo.nl — 2010-11-25T09:40:44+01:00

Van de week gezien in de bioscoop: de zesde en voorlaatste Harry Potterfilm. Nog een te gaan, die volgend jaar juni uitkomt.

In de geschiedenis van de film een historische reeks, die Potterserie. En dan heb ik het niet over de kwaliteit - daar valt alleen maar bewondering voor op te brengen- maar over het feit dat met deze serie voor het eerste een hele generatie is opgegroeid, van kindertijd tot adolescentie, parallel met de helden en hoofdrolspelers. Als volgend jaar de laatste film verschenen is, zal dat een vacuüm betekenen in de magische fantasieën van talloze kinderen en volwassenen. Want de Potterfilms (en boeken) zijn de ultieme manier om te ontsnappen aan de werkelijkheid. Het Kwaad is in de films alom aanwezig, maar wordt effectief bezworen en bestreden met magie, kunsten en bezweringen. Bij iedere Potterfilm ontsnappen we enkele uren aan de relatief grijze werkelijkheid, waarin geen enkele bezem ook maar een millimeter op eigen kracht de lucht in gaat.

Toch is de Potterserie met iedere aflevering minder concessies gaan doen aan de werkelijkheid. Waren de eerste films nog tamelijk ‚veilig’ en geweldloos, in de laatste film is dat definitief voorbij. ‚Casualties of war’ zijn geen uitzondering meer. Wie voor het goede doel gaat, moet offers brengen. Zo gaat dat in het echte leven ook.

In ‚De relieken van de dood’ is Harry is bijna volwassen geworden. Net als de filmserie zelf. Het voorlaatste deel voorspelt niet veel goeds. Gelukkig kunnen we er zeker van zijn dat Voldemort het onderspit gaat delven. Was dat in het echt ook maar zo.

Groetkans

info@iizzoo.nl — 2010-11-22T08:58:31+01:00

Minimaal twee keer in de week verplicht ik mezelf een half uur hard te lopen door de stad. Bijna altijd is dat op zaterdag- en zondagochtend. Ik ben niet de enige die op dat idee komt, want altijd kom ik minimaal een andere loper tegen. Vooral de route langs de singel bij het plaatselijk woonpark is populair.

Dat hardlopen schept toch een band. Net zoiets als wat motorrijders hebben: groeten naar iemand die ook op zo’n levensgevaarlijke knorpot rijdt. Meestal kijk ik wel even zo’n tegenliggende medeloper aan, en soms wisselen we een korte groet of knikje uit. Maar vaak ook niet. Sommige mensen kijken zelfs strak voor zich uit, alsof ze me niet zien. Intrigirerend.

Het zette me aan het denken of ik enkele belangrijke sociaal-psychologische factoren kon bedenken die maken of iemand groet. En ja, dat lukte:
- het geslacht van de loper. Vrouwen groeten minder dan mannen (en sowieso meestal zuiniger)
- het tijdstip. Hoe vroeger op de dag, hoe groter de kans dat iemand groet. Dit zou een interactie kunnen zijn met de hoeveelheid aanwezige anderen (want hoe meer andere mensen in de buurt zijn, hoe kleiner de kans dat iemand groet) maar staat voor een deel ook zeker op zichzelf.
- de leeftijd. Ouderen groeten eerder dan jongeren
- earphones van MP3-speler in? Zo ja, minder kans op groet
- zijn we elkaar al eerder tegengekomen? Zo ja, dan is de kans groter dat iemand groet (waarschijnlijk speelt herkenning hier een factor)

Daar zou je dus een mooie formule van kunnen maken
K(kans op groet)= G(geslacht)+T(tijdstip)+L(leeftijd)+M(MP3speler) +EO(eerdere ontmoeting)

Voor het gemak laat ik interacties tussen de factoren buiten beschouwing, het is tenslotte nog maar hypothetisch allemaal. Nu maar blijven lopen en kijken of het klopt. En zelf geen zonnebril opzetten als de zon schijnt, want dat is sowieso funest voor groet-retournering, heb ik gemerkt.

Hoera voor de fotograaf

info@iizzoo.nl — 2010-11-18T11:06:07+01:00

Vandaag voerde ik een experiment uit. Een bekend automerk schreef via zijn website een fotowedstrijd uit met een fiks prijzengeld. Dat is leuk, want zo’n prijs trekt alle soorten fotografen. De ingezonden foto’s zijn op de site van het automerk te bewonderen. Ik heb er een stuk of tweehonderd bekeken. Bij iedere foto die op een of andere manier mijn aandacht trok ben ik stil blijven staan en heb een inschatting gemaakt of de fotograaf een enthousiaste kiekjesmaker was of een serieuze fotograaf.

Omdat bij iedere foto de naam van de maker stond, kon ik bij iedere interessante foto de naam van de maker googlen. En nu komt het aardige: in vier van de vijf gevallen leidde dat tot de ontdekking dat de maker een professionele fotograaf of vergevorderde amateur was. Waarschijnlijk doen die fotografen dus iets wat de anderen niet doen in de creatieve en technische uitvoering van hun foto’s. En blijkbaar is het maken van goede foto’s dus niet zo simpel. Een in dat kader interessant verschijnsel was op de site zelf te vinden: sommige ‚amateurfotografen’ stuurden verschillende matige foto’s in, in plaats van een hele goede. Alle echt goede foto’s kwamen van een fotograaf die er meestal een, hoogstens twee had ingezonden.

Misschien is dit een experimentje van lik-me-vestje, maar als zodanig bewijst het dat fotografie een serieuze bezigheid is die aandacht, opleiding en persoonlijke investering vereist. Hoera voor de professionele fotograaf. En een dikke pluim. Omdat hij het al zo moeilijk heeft in deze tijd.

Echte dromen

info@iizzoo.nl — 2010-11-16T12:30:49+01:00

Van de week stuitte ik in Wikipedia (Engelstalig) op een topic dat helemaal gewijd was aan lucide dromen. Lucide dromen zijn dromen waarin je je bewust bent van het feit dat je droomt. Bij kinderen niet zo bijzonder, zo vernam ik uit eerste hand, maar bij volwassenen des te meer. Het aardige van regelmatig lucide dromen is dat je leert controle over je droom te krijgen.

Wie dit jaar de thriller ‚Inception’ in de bios heeft gezien, waarin de dromen van de hoofdpersonen zo echt zijn dat de dromer werkelijkheid en droom niet meer kan onderscheiden, hoeft zich niet ongerust te maken. Zo spannend zijn lucide dromen niet, en je wordt er altijd uit wakker. Maar op de site zijn ze wel zo aardig om je een aantal tips te geven om te kijken of je nu droomt of niet, mocht je enige twijfel hebben. Zoals: lees een stuk van een boek, ga naar de volgende bladzijde en weer terug en kijk of de tekst nog hetzelfde is. Of: doe een oog dicht en kijk of je het puntje van je neus kunt zien.

Lucide dromen kun je oproepen door een goede voorbereiding en enige training, zo wordt uitgebreid uitgelegd. Een simpele tip heb ik zelf al ontdekt. Het gewoonweg lezen van de tekst in Wikipedia vergroot de kans op een lucide droom, kan ik uit eigen ervaring vermelden. Ik kon in mijn lucide droom heel snel met mijn handen bewegen als ik dat wilde. Handig als je in je droom iets moet opruimen of piano wilt spelen. Alleen vliegen, wat erg leuk schijnt te zijn, lukte me nog niet. Volgende keer dan maar. Keep on dreaming...

Meer lezen? Zoek in Wikipedia op: lucid dreams

Kijk eens Breda!

info@iizzoo.nl — 2010-11-11T08:44:31+01:00

Even ruimte maken voor ordinaire reclame. Voor het bovenstaande boekje. Het is gevuld met mooie, interessante en spannende foto’s van gebeurtenissen en evenementen gedurende de afgelopen twee jaren in Breda. Foto’s die verschenen zijn op de internetsite BredaVandaag.nl.

Alles in „Kijk eens Breda!” is hartstikke mooi. Niet alleen de foto’s, maar ook de manier waarop het is samengesteld en de lay-out. Je kunt zien dat het in alle opzichten door iedereen met plezier en veel enthousiasme gemaakt is. Zomaar. Omdat het zo leuk is. En omdat BredaVandaag.nl en de fotografen die aandacht een keer verdienen. Rest me nog om te zeggen dat ik er blij mee ben omdat er ook foto’s van mij in staan. Maar dat had ik misschien meteen al moeten melden...

NB: het boek is te bestellen op www.bredavandaag.nl en is te koop bij diverse Bredase boekhandels, andere winkels en bij de VVV Breda. Maar €14,95 voor bijna honderd unieke bladzijden. Nu in de winkel! Beperkte oplage! Ga kopen dat boek! Maak er jezelf of iemand anders blij mee! Leuk om in je schoen te krijgen! Of in je kerstsok! Of voor bij de open haard! Omdat je van foto’s houdt! Of van Breda!

Genoeg reclame nu?

Kunstgunst

info@iizzoo.nl — 2010-11-09T16:15:01+01:00

De regering wil tweehonderd miljoen bezuinigen in de kunstsector, dat is genoegzaam bekend, maar intussen heb ik zoveel meningen zowel tegen als voor gehoord dat ik het ook niet meer weet. Niet doen dat bezuinigen, zou je zeggen, maar dat vindt waarschijnlijk iedere sector waar een bezuinigingsklap valt. Volgens sommigen is het zelfs een goede zaak dat er gesnoeid wordt in al die culturele uitgaven. Daardoor komen de sterksten boven drijven. En al dat middelmatige gedoe moet zijn geld maar met iets zinnigs verdienen. Nou zal ik niet beweren dat alle kunstzinnige en culturele uitingen top zijn, maar toch. Misschien heb je al die middelmaat wel nodig om de echte klasse er bovenuit te laten stijgen.

Misschien moet de markt maar bepalen wat goed is. Misschien ook niet. Want je hoeft maar een paar van die zangtalentenshows te kijken om te weten dat je met middelmaat heel bekend kunt worden. Want die vakmensen in de vakjury zijn natuurlijk wel zo vakkundig dat ze hun pupillen als het er uiteindelijk om gaat de hemel in prijzen. Als producer, zangcoach etc. moeten ze ten slotte hun geld verdienen met de topdrie van kandidaten. Zou niet slim zijn om je eigen glazen in te gooien.

Die BTW op kaartjes en zo, die van 6 naar 19% moet gaan, die zit me eigenlijk voornamelijk dwars. Omdat daarmee over de hele linie alles wat met cultuur te maken heeft duurder wordt, en dus minder klanten zal trekken. Nog erger is dat voor een behoorlijke groep liefhebbers cultuur moeilijker bereikbaar zal worden. Nu al is een avondje uit in het theater in zekere zin als een luxe te beschouwen. Check bijvoorbeeld de prijzen voor de gemiddelde musical maar eens. Nee, voor de grote massa blijft er niet veel meer over dan de talentenshows op de tv. Een troost: middelmaat went. En die lege theaters, daar maken we dan maar luxe appartementencomplexen van. Voor de rijkaards die permanent in het theater willen zitten.

Zo Cherso

info@iizzoo.nl — 2010-11-04T11:20:46+01:00

Populariteit is een vreemd verschijnsel. Het komt voor je het weet en gaat voor je het doorhebt. Onvoorspelbaar. Zomaar uit het niets worden mensen uit een tv-programma tot bekende Nederlander gebombardeerd. En reizen ze stad en land af om evenementen en discotheken met een bezoek te vereren. Een half jaar geleden kende niemand ze nog. Nu kunnen ze de straat niet meer op zonder herkend te worden.

Maar hoe zal dat over een of twee jaar zijn? You never know. Genieten dus van al die aandacht zolang het kan. Toch vraag je je af: hoe lang blijft dat nou leuk, populair zijn? Misschien wil je je gewone leven wel weer terug, en krijg je spijt dat je ooit aan dat leuke idee van die tv-meneer hebt meegewerkt. Want ja, ‚exposure’ maakt bekend, maar alleen de tijd maakt dat mensen je vergeten. Als je geluk hebt. Want met populariteit weet je het maar nooit. Denk maar aan Ruud, van Big Brother. Al jaren geleden. Maar nog steeds zie je zijn gezicht in diverse media regelmatig verschijnen. Ruud is een expert in het tegen wil en dank bekend worden. En vertelt daar graag over. Maar ja, hij liet zich niet gek maken.

Gedragstechnologie

info@iizzoo.nl — 2010-10-30T13:30:55+02:00

Menselijk gedrag is lastig te voorspellen, maar nog moeilijker te reguleren. De overheid wil dat laatste in veel gevallen graag doen en maakt daarvoor gebruik van beloning of - veel vaker - straf. Lijkt simpel, is het niet. Kijk maar naar het verkeer. Er worden veel boetes uitgedeeld, maar al observerend zie ik steeds meer mensen door het rood rijden of als een rallyrijder door een woonbuurt scheuren.

De pakkans, daar praten verkeerskundigen graag over. Zeker een aspect, want al die haastige bestuurders trekken een lange neus naar de controles die er toch niet staan. En die hoge boete die ooit komt, lijkt eerder pech dan een logisch gevolg van mensonvriendelijk gedrag. Zo’n prent valt immers maanden later pas in de bus. Een beetje psycholoog kan je vertellen dat de associatie tussen straf en ongewenst gedrag dan nagenoeg nul is. Eerder wordt er gemopperd op agenten ‚die niks beters te doen hebben.’ Sneller straffen is dus wenselijk. Nog beter is om de straf ter plekke te voltrekken. Aanhouden, bekeuren, en vervolgens een tijdstraf instellen. De auto een uur of wat aan de kant. Want daar heb je als overtreder meer last van dan een acceptgiro die weken later in de bus valt.

Dat is vast niet te realiseren in de praktijk. Dus blijf ik liever uitwijken als een formule-eencoureur in zijn bolide tussen twee verkeersdrempels met tachtig langs mijn fietsje scheurt. Hoera, ik leef nog!

Moedermelk

info@iizzoo.nl — 2010-10-21T23:38:18+02:00

Een beetje kermis heeft een oliebollenkraam. De najaarskermis in Breda dus ook. En een kraam met zoetwaren, zoals zuurstokken en keiharde nougat. Goed voor tanden en kiezen. En zo’n karretje met suikerspinnen.

Oliebollen hebben het voordeel dat ze het fanatiekst over de hele kermis heen geuren. Stiekem flirt de oliebollenbakker met Pavlov. De geur van de bollen doet veel mensen het water in de mond lopen. Misschien zelfs al voor ze op de kermis zijn. Een aangeleerde associatie. Net zoals een zuigeling ‚weet’ dat de geur van moeder verse voeding aankondigt. Daar hoeft zo’n wurm Pavlov niet voor te kennen.

En de kermisganger die zin in oliebollen krijgt ook niet trouwens. Maar wel grappig om te bedenken dat de oliebol de moedermelk van de kermis is. Als het ware, dan.

Knipreflex

info@iizzoo.nl — 2010-10-16T16:02:03+02:00

Altijd weer een verrassing als je wilt afdrukken en er verschijnt iemand in je beeld. Natuurlijk druk ik altijd af, want je weet nooit wat voor interessants je krijgt.

Op de buitententoonstelling van BredaPhoto was deze mevrouw deze keer de gelukkige. Ik kijk na het maken van de foto in zo’n geval maar een beetje neutraal vriendelijk in de richting van de gefotografeerde, of juist erlangs. Deze mevrouw zag me knippen en dook niet weg. Dat komt nog wel eens voor, mensen die goedbedoeld wegduiken terwijl je ze net wel op de foto wilde hebben. Dank u mevrouw, dus.

Toonzaal

info@iizzoo.nl — 2010-10-11T10:00:30+02:00

Er zijn veel mooi kleine theaters in Nederland. Een ervan is De Toonzaal in Den Bosch, een voormalige synagoge. Er is ook een balkon, waar je lekker met je armen op de balustrade kunt hangen terwijl je in je stoel naar een voorstelling kijkt en luistert. Dit concert was trouwens erg leuk. Het gezelschap van vier saxofonisten en een pianist sloot af met Rhapsody in Blue van Gershwin (een stuk voor piano en symfonieorkest).

Een saxofoonkwartet dat net doet alsof het een orkest is. Kan dat? Dat kan heel goed, zo bleek. Ademloos absorbeerde het publiek de muziek. Alleen die lekkere zware trom ontbrak een beetje. Misschien moet de pianist de volgende keer met zijn voeten op de grond stampen om dat euvel te verhelpen. Zou dat kunnen?

Regenboog

info@iizzoo.nl — 2010-10-10T13:28:43+02:00

De tijd dat hockeymeisjes lief op het veldje wat stonden over te tikken is wel voorbij. Haken, beuken, schelden, elleboogje, kont erin en halve heupworpen, je ziet het allemaal. Fysiek spel, heet dat. Maar als voor de wedstrijd boven het waterveld de sproeiers aangaan en er spontaan regenboogjes boven de meisjes ontstaan, ziet het er plotseling heel schattig uit. Even terug naar ‚My little pony’. Tot de wedstrijd begint. Dan is het tijd voor een stevige pot.

Dag regenboog!

Vrijheid

info@iizzoo.nl — 2010-10-04T10:25:45+02:00

Eigenlijk best typisch, dat bij veel nieuwbouwprojecten het begrip ‚vrijheid’ kopers moet lokken. Want wat is dat nou, vrijheid? En waarom willen we dat zo graag? Ik veronderstel dat de projectontwikkelaars onder vrijheid vooral ‚veel ruimte’ bedoelen, wonen met een stukje ‚natuurlijk landschap’ erbij. Klopt natuurlijk niet, want dan zouden al die onderdrukte mensen in minder vrije landen toch nergens last van moeten hebben. Wat kan een dictator of totalitair regime je immers schelen als je lekker in de eindeloze rijstakkers kan wegploeteren?

Dat is natuurlijk flauw geredeneerd. Uiteraard is het best lekker als je als vanuit je ramen niet meteen bij de overburen naar binnen kijkt. Voor sommigen dan. Er zijn mensen die er niets van moeten hebben, al dat individuele gedoe met niemand in je buurt. Die willen vanaf hun balkonnetje of vanuit hun voortuin direct kunnen kletsen met hun straatgenoten.

Dat idee van vrijheid is een naoorlogse ideaalgedachte die te pas en te onpas tevoorschijn wordt gehaald door reclamejongens. Kwaad kan het nooit, roepen dat iemand zich helemaal vrij kan voelen. Behalve in de politiek dan. Daar vult men vrijheid deze maanden heel wat opportunistischer in. Alle buren zijn welkom, maar sommige een beetje minder dan andere. Ook een manier om vrijheid in te vullen.

App(ie)s

info@iizzoo.nl — 2010-09-27T17:17:05+02:00

Eigenlijk zou Albert Heijn een beetje boos op me moeten zijn, want stiekem loop ik het laatste jaar regelmatig bij de Lidl of de Aldi binnen. Niet dat dat een genoegen is, want gezellig zijn die winkels niet bepaald en het assortiment schiet tekort om alles van je gading te vinden. Toch zwicht ik bij een aantal artikelen voor de combi van prijs en kwaliteit.

Maar Appie heeft me nu zo blij gemaakt met zijn app voor de iPhone dat mijn genegenheid voor de grootgrutter weer toeneemt. Niet alleen kent de app alle recepten van de Allerhande uit zijn hoofd, maar toont hij je ook wat er in de bonus is. En het maken van boodschappenlijstjes is een fluitje van een cent.

En nu komt het! Als je lijstje eenmaal klaar is, kun je opgeven in welke winkel je je spullen gaat kopen. De app is vervolgens zo vriendelijk al je boodschappen op looproute van de uitgekozen winkel te sorteren. Het toeval wil dat ik én een slecht geheugen voor boodschappen, én een slecht oriëntatievermogen heb, dus dat scheelt een hele hoop tijd en doelloos gedraaf door de winkel. Zelden zo blij met een app geweest.

Sorry Appie, ik zal mijn yoghurt voortaan weer bij jou halen. Als jij dan zo vriendelijk wilt zijn te zorgen dat je huismerk gerookte zalm net zo smulbaar wordt als die van de Lidl, komt het helemaal goed.

(moraal van het verhaal: waarin een grootgrutter ook klein kan zijn... of zoiets)

Breda Photo XXL

info@iizzoo.nl — 2010-09-19T13:00:44+02:00

In het Chassépark in Breda is de buitententoonstelling XXL te bewonderen van Breda Photo 2010. Vandaag, op zondagochtend, ben ik er doorheen gelopen om foto’s te maken. Foto’s van foto’s dus.

Het was er nog heel stil. Hier en daar een geïnteresseerde passant, wandelend, joggend of fietsend. Maar vooral waren de foto’s erg mooi.

Het thema dit jaar is ‚Tilt’. Dat liet bij de deelnemende fotografen ruimte voor heel verschillende interpretaties. Volgens de recensent van de Volkskrant gisteren was de diversiteit misschien zelfs wat te veel van het goede. Ik snap die redenering wel. Maar tegelijk interesseert het me even niets, want wanneer heb je nu zoveel interessant fotowerk op loopafstand van je voordeur, en ook nog in de buitenlucht? De omgeving als omlijsting. Nog even, en de eerste herfstbladeren blijven aan de foto’s kleven. Tot de wind ze weer wegblaast...

Tilt Shift

info@iizzoo.nl — 2010-09-14T20:16:00+02:00

Breda Photo 2010 start aanstaande donderdag en heeft als thema ‚Tilt’. Dat spreekt tot de verbeelding, zo’n thema. Maar behalve dat er van alles op ‚tilt’ kan gaan, vind je dat begrip ‚tilt’ in ook een minder symbolische context van de fotografie terug. Zo heb je zogenoemde tilt-shiftobjectieven, waarmee je het lensbeeld horizontaal of verticaal kunt verschuiven ten opzicht van film of beeldchip. Onder andere in de architectuur worden ze veel gebruikt om fouten in het perspectief te corrigeren.

Maar je kunt er ook bijzondere effecten meer bereiken door te spelen met scherpte en onscherpte. Nou zijn die tilt-shiftlenzen peperduur en niet altijd even simpel om te gebruiken. Maar een programma als Photoshop biedt uitkomst. Je kunt er het tilt-shifteffect aardig mee nabootsen. Dankzij Google kwam ik erachter dat er behoorlijk wat mensen zijn die er lol in hebben om van echte landschappen geshopte speelgoedlandschapjes te maken. Geinig.

Ik heb het zelf ook maar eens geprobeerd. Het is alsof ik weer met treintjes speel.

Knuffel

info@iizzoo.nl — 2010-09-12T18:00:09+02:00

Mocht je in september ooit verzeild raken in een revalidatie-instituut in Terheijden, dan loop je kans de kermis voor de deur te krijgen. Op zondagmiddag is dat letterlijk volksvermaak. Op het moment van de foto is een regenfront net voorbijgetrokken. Aarzelend arriveren de eerste bezoekers bij deze attractie. Tegen betaling kun je met een soort hijskraamarmpje proberen een knuffel in een bakje te doen belanden. Via een klep kun je je buit dan uit de machine halen. Prijs!

Het werd snel drukker. Gedurende een uur heb ik vanachter het raam het geheel bestudeerd. Sommige gelukszoekers gingen recht op hun doel af, andere doolden een tijd langs de vitrines alvorens te beslissen welke knuffel het moest gaan worden. Maar bijna altijd ging het mis. In een uur tijd heb ik van de honderd bezoekers er slechts een geluk zien hebben. Een papa maakte zijn kleine meisje erg blij met een beertje. De meeste mensen probeerden het vijf keer (kost precies twee euro aan een machine, tegenover vijftig cent per losse poging) en stopten er dan mee.

De attractie heeft soms iets wreeds. De kraantjes zijn zo gemaakt dat regelmatig een knuffel een stukje wordt opgetild, maar dan alsnog terug in de machine duvelt. In een moment van blijdschap zie je de spelers hun lichaam strekken. Dan volgt de teleurstelling. Slim is dat systeem wel. Want als je iets bijna hebt, wil je het graag nog een keer proberen. Dat doet de kassa rinkelen.

Het grootste deel van de tijd zat er een meisje achter de kassa dat vooral met haar mobieltje bezig was. SMS’en of zoiets. Een keer wisselde ze kort met een ander meisje dat kwam aanlopen. Maar dat was het dan ook wel. Het leek wel een beetje op babysitten. Geld verdienen terwijl je niks bijzonders doet.

Chocola

info@iizzoo.nl — 2010-09-06T11:21:02+02:00

In ‚De Psycholoog’, vakblad voor psychologen, neemt chocola deze maand een prominente plek in. Op de cover meldt het blad al: „De zoete troost van chocolade’. Daaronder een foto van een juffrouw die met smaak gaat happen van een in chocolade gedoopte aardbei.

Binnen in het blad meldt een artikel, tot mijn opluchting, niets dan goeds over chocola. Chocolade heeft een unieke smaak en mondgevoel, is zoet en vet (over calorieën zeuren we even niet), en rijk aan onder andere theobromine. Theobromine, een stof met opwekkende werking, heeft geen bijzonder farmacologisch effect op hersenniveau, maar lijkt toch heel belangrijk te zijn voor de genotbeleving van chocola. Een wonderlijk stofje, dus.

Hoe dan ook, chocolade is voor veel mensen niet te versmaden. Onweerstaanbaar zelfs. Echter, onderzoek wijst uit dat chocolade niet lichamelijk verslavend is, zoals bijvoorbeeld alcohol. Ook al eet je iedere dag chocolade, dan zul je geen lichamelijke afkickverschijnselen ontwikkelen als je daarmee stopt. Hunkeren naar chocola is enkel en alleen het gevolg van de grote ‚jammie-factor’.

Met andere woorden: chocoholisme bestaat niet, chocofilie wel. Dol op chocola kan geen kwaad dus. En die wetenschap, daar ben ik dan weer dol op.

Gevonden

info@iizzoo.nl — 2010-09-03T00:27:22+02:00

Hij was een hele tijd vermist, deze zonnebril gekocht in een outlet bij een Parijse voorstad. Niet dat ik idolaat ben van Porsche, maar wel van deze bril uit de Porschewinkel. De glazen zijn verwisselbaar en klampen zich met kleine magneetjes aan het onverwoestbare montuur vast. De magneetjes zijn in de loop van de tijd gaan roesten, maar dat zie je niet aan de buitenkant.

Ik was de bril al tijden kwijt en waande hem voor altijd verloren. Maar mijn familie kwam hem achter een stapel boeken tegen bij het opruimen van mijn werkkamer. Net of ik een cadeautje kreeg. Alleen ben ik nu bang dat ik uit frustratie voor het gewaande verlies het fraaie hoesje met de verwisselbare reserveglazen (ook nog in een andere kleur dan deze) heb weggegooid. Kan ik toch nog niet helemaal rustig slapen...

Kleedruimte

info@iizzoo.nl — 2010-08-30T08:13:40+02:00

Vreemde dingen, kleedruimtes op een sportclub. Ze zijn bedoeld voor sporters om zich om te kleden. En ze fungeren als opvangruimte van natte sporters die net gedoucht hebben. Om hygiënische redenen is het handig dat ze betegeld zijn, en zo min mogelijk hoeken of gaten hebben waar het vuil zich kan ophopen. Toch zijn veel kleedruimtes relatief een bende.

Hier ligt ook van alles. Papiertjes, verpakkingsmateriaal, grote vellen flip-overpapier achter de deur in de hoek. Een coach heeft met zijn team de strategie besproken. In de volgende ruimte is nog net het voorwiel van een fiets te zien.

De ruimte is niet echt gezellig te noemen. Kennelijk is dat niet de bedoeling, dat een kleedruimte een gezellig sfeer heeft. Voor je lol ga je er niet zitten. Daar ligt nog een hele uitdaging voor architecten. Maar een mooi plaatje is zo’n ruimte dan weer wel, op de een of andere manier.

Plooitjes

info@iizzoo.nl — 2010-08-21T11:48:32+02:00

Teamoverleg voor de oefenwedstrijd. Je moet er niet aan denken dat de vrouwen van Oranje nog in stoffige plooirokjes liepen. Het stond wel keurig, zo’n rokje, zeker omdat het tot net boven de knie reikte. Maar het ondergoedprobleem bij opwaaiende wind was er ook. En de plooien refereerden meer aan een high tea dan aan tophockey.

Die duffe overhempjes en broekjes met lange pijpen bij de heren zijn intussen ook een stuk flitsender geworden. Sponsors zijn er blij mee. Want de moderne strakke kleding laat de reclame goed uitkomen.

In de sport doet men niet aan seksediscriminatie als het om reclame gaat. Daarom wordt tegenwoordig ieder vlak benut. Ook de oranjevrouwen (veelal meisjes trouwens) hebben dus een geheel bedrukbare achterkant. Nu maar hopen dat ze veel gaan winnen!

Plasromantiek

info@iizzoo.nl — 2010-08-17T18:19:53+02:00

Een van de meest romantische openbare toiletten van Nederland staat in het Bredase park Valkenberg. Bij nacht is het werkelijk een plaatje. Ik heb de voorkant niet eens durven bekijken, bang teleurgesteld te worden. Wildplassen met zo’n ding in je beurt wil je toch niet meer?

Raar woord trouwens, wildplassen...

Zonder handen

info@iizzoo.nl — 2010-08-11T17:22:47+02:00

Enkele dagen terug heb ik mijn ballondoop gehad. En zoals ze zeggen speelt hoogtevrees totaal niet op in zo’n mand. Geheel relaxt heb ik rondgekeken en foto’s gemaakt. Zonder me met klamme handen aan de mandrand vast te klampen. Zelfs het dalen en opstijgen was een fluitje van een cent. Wonderbaarlijk hoeveel trekkracht iets simpels als hete lucht heeft.

De omstandigheden scheppen een tijdelijke band met je medeballonvaarders. Iedereen is min of meer euforisch over wat er te zien is. De piloot, een doorgewinterde ballonrot, hield de sfeer er in met ballonvaardersgrappen en hier en daar toelichting over wat er te zien was. Geheel windstil trok het miniatuurlandschap onder ons voorbij.

Eenmaal beneden werd alles weer ingepakt en op de trailer geladen. In een ruige Landrover gingen we weer retour naar het startpunt. Jammer dat het maar zo kort duurde. Het gezelschap drinkt nog wat, praat nog wat, en breekt weer op in anonimiteit. Zullen we elkaar over een jaar nog herkennen?

Verboden

info@iizzoo.nl — 2010-08-08T16:48:25+02:00

Dat moet dan toch wel een heel bijzondere plek zijn als je er niet mag fotograferen, Bataviastad. Dit bolwerk van consumentisme stond gisteren zelfs in de Volkskrant. Met foto’s, want voor de krant mag dat dan weer wel. Maar toch vroeg ik me af waar ze nu bang voor zijn, daar bij Bataviastad. Bedrijfsspionage? Of willen ze het publiek ongestoord zijn aankopen laten doen?

Grappig genoeg worden fotografen van familietafereeltjes oogluikend toegestaan. Want tja, klanten jaag je niet weg. Raadselachtig dorp, dat Bataviastad!

Wall Street Stop

info@iizzoo.nl — 2010-07-26T13:32:33+02:00

Heel, heel af en toe kom je foto’s tegen waarvan je denkt: als ik mijn hele leven één fotoserie mocht maken, had die het mogen zijn. Gisteren in het Nederlands Fotomuseum gebeurde het weer. Een deel van de serie „Wall Street Stop” van de Nederlandse fotograaf Reinier Gerritsen is daar levensgroot te bewonderen. Gerritsen fotografeerde metroreizigers op het station van Wall Street ten tijde van de crisis vorig jaar. Hij heeft daarvoor een speciale techniek ontwikkeld die werkelijk adembenemend uitpakt.

Als zijsprong: een van mijn favoriete Amerikaanse schilders is Richard Estes. Hij schilderde Amerikaanse straattaferelen in een hyperrealistische stijl (zoek zijn werk maar op met Google). In het werk van Estes lijkt het leven op een bovennatuurlijke manier stil te staan en boven zijn eigen werkelijkheid uit te stijgen. Een zelfde soort sensatie overvalt je bij enkele werken van de Amerikaanse videokunstenaar Bill Viola, waarvan er een paar te bewonderen zijn in museum „De Pont” in Tilburg. Viola laat geacteerde scenès zien waarin menselijke interacties en emoties in hyper-slowmotion zich los weken van onze normale beleving. Iedere beweging wordt door de verstilling uitvergroot.

En dan zie je Estes en Viola versmelten in de foto’s van „Wall Street Stop”. Dat is natuurlijk top. En daarom heb ik dus meteen het boek gekocht dat barst van de prachtige foto’s. En als je de foto’s net zo mooi vindt als ik - misschien juist helemaal niet - hoort dat boek eigenlijk in je boekenkast te staan.

En nog snel naar de tentoonstelling natuurlijk, voor hij afgelopen is, in het Nederlands Fotomuseum.

Buisje

info@iizzoo.nl — 2010-07-22T09:56:13+02:00

Daar had je niet op gerekend, dat pubers ook nog wel eens buisjes nodig hebben. En dus zit je weer op de kinderafdeling met een kind dat veel te oud is voor de plaatjes van Jip en Janneke aan de muur. Tien jaar terug in de tijd.

De schilderingen op de gang wekken vooral vertedering. De korte narcose moest nog komen, maar zenuwen waren er niet. Gelukkig. En met het oor kwam alles goed. Eenmaal buiten de deur was alles weer helemaal 2010.

Het buisje als tijdmachine.

Kingdom by the sea

info@iizzoo.nl — 2010-07-19T08:41:18+02:00

In een van zijn oudere reisboeken ‚The kingdom by the sea’ doet schrijver Paul Theroux kritisch verslag van zijn reis te voet en met openbaar vervoer langs de kust van Groot-Brittanië. In een uitgebreide bespiegeling becommentariëert hij het fenomeen dat er zoveel ouderen doelloos naar de kust staren, alsof ze daar het waarom van hun bestaan en naderend einde hopen te vinden.

Wie aan de Zeeuwse kust verblijft merkt dat jongere mensen daar nog geen tijd voor hebben. Er moet gezond worden, gespeeld, gegeten en gedronken, gekletst of een boek gelezen. Toch, hier en daar, vallen ook mensen beneden de zestig op staren naar de zee te betrappen. Maar nooit te lang. Want voor je het weet word je al te weemoedig.

Paul Theroux is naderhand gescheiden en volgens sommigen wat wranger geworden. Maar een goede schrijver is hij gebleven. Tegenwoordig kennen de meeste mensen vooral zijn zoon Louis die prachtige documentaires maakt over merkwaardige sociale verschijnselen. Hij is een van de allergrootste op zijn gebied. Nog lang niet toe aan staren naar de zee, vermoed ik.

Vermist

info@iizzoo.nl — 2010-07-17T12:30:12+02:00

Het zag er zo gezellig uit toen ze er nog was. Op een dag is ze weg, verdwenen. Wat voor een kat verontrustend is, want die vindt normaal gesproken de weg altijd terug. Een lege plek in de mand. De kattenbak hoeft niet meer ververst, wat je anders best gemakkelijk zou hebben gevonden. Maar niet op deze manier. Waar kan dat beest nou zijn?

Voor vermiste mensen heb je de politie. Maar voor een kat hoef je die niet te bellen. Niet dat ze het niet belangrijk vinden, maar er zijn gewoon andere zaken die prioriteit hebben. En een kat blijft maar een kat. De televisie heeft ook niet veel op met katten. In het programma ‚Vermist’ zijn ze nooit op een zoek naar een Siamees met een dikke vacht die uiteindelijk in de krochten van Shanghai wordt opgespoord. En dan de emotionele hereniging in de studio met de oude baas... Maar een spinnende Siamees is geen mens van vlees en bloed.

En dus rest je weinig anders dan een bericht als dit in de buurt op te hangen. Hoesje erom tegen de regen. En nou maar hopen dat er iemand belt. Desnoods met slecht nieuws. Want vermist blijft altijd vermist. Dat houdt nooit op.

Wolkbreuk

info@iizzoo.nl — 2010-07-11T11:17:22+02:00

Niets knusser dan veilig ergens binnen zitten met een drankje, terwijl buiten het noodweer losbarst. Onheilspellend donker is het voor de zomeravond.

Voor de ramen schuiven doorweekte popfestivalgangers langs die hun toevlucht zoeken in naburige cafés. Het buitenfestival is afgebroken wegens de neerstortende watermassa. Buiten verliest de tropische hitte eindelijk zijn scherpe randjes. Wij zien alles geamuseerd aan. Een gevoel van vakantie overvalt ons.

Wat ons ook overvalt is een venijnige staart van de wolkbreuk als we naar huis fietsen. Als toetje een verzopen-kattengevoel.

Rupsenhorror

info@iizzoo.nl — 2010-07-08T09:57:36+02:00

Fijn dat de gemeente ons waarschuwt, maar het heeft wel een vervelend psychologisch bijeffect. Al jaren fietste ik onbezorgd onder de eiken door. Geen moment heb ik me druk gemaakt of er wat voor gevaarlijk beestje dan ook in zou zitten. Maar sinds die linten erom zitten is de lol er af. Ik zet mijn kraag op, fiets wat sneller door en ben als de dood voor het horrorscenario dat er een rups in mijn nek valt. En zelfs als dat niet zo is, wat zullen al die verschrikkelijke brandhaartjes die meekomen met de wind niet met me doen? Mijn ogen beginnen al te tranen. Nee, de rust van een fietstochtje is wel verdwenen.

Moraal van dit verhaal: waarschuwen is nuttig, maar geeft ook weer onrust. Dus goed nadenken voor je dat doet. U bent gewaarschuwd!

Geslaagd!

info@iizzoo.nl — 2010-07-04T13:17:33+02:00

Zoveel vreugde als tijdens een eindexamenuitreiking zie je niet vaak verzameld in de notendop van een schoolgebouw. Geslaagd voor jaren buffelen op de middelbare school. De beloning is dubbel en dwars verdiend. Een lange vakantie, doen waar je zin in hebt. Met de blik op de toekomst, een dame met een zwangere buik vol verwachtingen.

Voor twee fotografen was het ook buffelen - een paar uur maar - om alles en iedereen op de foto te krijgen. Geeft niks, want zo’n feestje is ook voor fotografen feestelijk. Ook al is het binnen boven de dertig graden. Ik zit alleen met een dilemma: wat moet ik nou doen als mijn eigen dochter volgend jaar tot de geslaagden behoort? In het publiek lekker trotse ouder zitten wezen, zou je zeggen. Maar dan zal ik niet dicht genoeg bij mijn dochter op het podium komen om ze close te kieken als ze haar diploma ondertekent.

Niet zeuren! Is dat geen luxeprobleem?

So 'appy!

info@iizzoo.nl — 2010-06-29T07:07:30+02:00

Tijdens het zoeken naar een foto kwam ik een fotoserie van vorig jaar weer tegen. Leve de United States of America! Maar dan diep in de Provence, in het dorp Nans-les-Pins, waar ze een keer per jaar een heus countryfestival houden met alles erop en eraan. Hoezo chauvinisme in Frankrijk?

New York

info@iizzoo.nl — 2010-06-27T07:23:42+02:00

Hoeveel ‚New York’ hebben we in Nederland? NIet veel. Maar gelukkig hebben we Rotterdam, met onder meer de Kop van Zuid. Net echt.

Gezellig oranje

info@iizzoo.nl — 2010-06-17T10:47:29+02:00

Soms beland je zomaar in een filmscène.

Van de week: ik wacht op de fiets voor rood licht. Het is op een drukke kruising in de spits. Vlak daarvoor passeerde ik bij het oversteken een auto met oranje raamvlaggetjes. Vrolijk wapperden die boven het dak. Hup Holland hup!

De auto staat ook voor rood te wachten, bij de stopstreep achter mijn rug. Behalve nog enkele fietsers staat er een ouder echtpaar in mijn buurt, hij op zijn scootertje, zij op het hare. De bestuurder van de vlaggetjesauto - een twintiger - draait zijn raam open en begint te roepen naar de scooteraars. Dat hij haar nummerbord zal onthouden, en dat het stijlloos is dat ze zijn spiegel geraakt heeft en een kras op zijn auto gemaakt. Het echtpaar kijkt over de schouder en roept gelaten terug dat hij moet doen wat hij niet laten kan. De jongen blijft boos schreeuwen. Opeens wordt de sfeer grimmiger. De jongen brult steeds harder, dat hij ‚hun kop van hun romp zal slaan’. De doodsbedreigingen worden steeds feller. Het echtpaar blijft op dezelfde laconieke manier reageren. Olie op het vuur. Dan wordt het groen voor alle gesprekspartners. Iedereen moet verder. Ook de jongen in de auto. Er staat een rij auto’s achter hem.

De scootertjes steken de straat over. De boze bestuurder raast over de kruising. Op het moment dat hij de man op de scooter passeert, zwaait die vrolijk naar hem. Een provocatie te veel, zou je denken. De scooteraars gaan aan de overkant bij een volgend stoplicht naar links. Nog verbaasd fiets ik langs ze. Honderd meter verderop staat de oranje-auto ineens stil in een straat aan de overkant. De jongen staat buiten de auto het echtpaar met een slaghout op te wachten. Maar die twee op de scooter komen niet, die zijn afgeslagen. Met een machteloos gebaar gooit de jongen de knuppel in zijn kofferbak, draait zijn auto om en lijkt de achtervolging in te zetten. Ik fiets verder. De rest is sensatiezucht.

Van vlaggetjes op je auto word je niet vrolijk.

Tweetvermaak

info@iizzoo.nl — 2010-06-12T06:55:53+02:00

Wat het goed doet op twitter is humor. Zeker ook rond verkiezingstijd deze week. Nederland twitterde wat af, waarbij grappen van alle soorten (cynisch, leuk, sarcastisch, flauw, sterk, scherp) langskwamen. Sommige grappige tweets haalden de landelijke media. Leve de humor. Nog een paar?

- Harry Potter was ook afgelopen.
- Bij het feestje van Wilders gingen wel heel veel armen de lucht in.

En voor de komende week:
- Jolanthe mist haar beesie nu al.

Dat WK zal trouwens heel wat humor gaan opleveren, vooral als het misgaat. Want gedoe levert nu eenmaal meer creativiteit op dan succes. Ja, zo gaat dat.

Twitter produceert nieuwe woordjes, zoals ‚twexit’ (aangeven dat je een tijdje niet twittert). Nog een nieuw woord dan maar:

tweetvermaak...

Concentratie

info@iizzoo.nl — 2010-06-07T09:34:55+02:00

Voor mensen met meer evenwichtsgevoel dan ik heb ik al snel veel bewondering. Ik kan niet eens met losse handen fietsen, wat bijna even erg is als de Vlooienmars niet op de piano kunnen spelen als je jaren les hebt gehad. Maar ja, die Vlooienmars zou ik nog met enige moeite onder de knie kunnen krijgen. Skateboarden op een halfpipe nooit. Als je de skaters observeert zie je dat ze hun hoofd er goed bij moeten houden om niet op hun snufferd te gaan. Zoals bij deze jongen. Een mengeling van concentratie en spanning is van zijn gezicht af te lezen.

Volgens mij is hij niet gevallen. Wat geen punt is, want zelfs vallen staat bij een echte skater stoer. Opstaan en lachen, bordje onder de arm en weer opnieuw beginnen. Pijn bestaat niet. Niet als je skateboarder bent.

Uitzucht

info@iizzoo.nl — 2010-05-28T23:25:51+02:00

Zet mensen op een hoog punt en ze gaan het uitzicht bewonderen. Of er foto’s van maken. Van de weidse vergezichten mag niets gemist worden. Wat er achter hun rug te zien is vergeten ze. Hoe mooi, interessant of bezienswaardig het ook is. Naar buiten kijken, dat telt. Zelfs bij wandelroutes word je al gewezen op een onnozele heuvel van vijf meter met uitzicht op een bosven waar een beetje kikker zijn neus voor ophaalt.

Zou het evolutionair bepaald zijn dat we zo dol zijn op vergezichten? Zoeken we naar smakelijke kuddes of andere jachtprooi? Of hopen we een vruchtbaar mannetje of vrouwtje te spotten waarmee een leuk gezinnetje valt te stichten in het dichtstbijzijnde hol?

Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat een vergezicht aantrekkelijk is. Zucht naar uitzicht. Uitzucht.

Smetvol?

info@iizzoo.nl — 2010-05-24T12:01:14+02:00

Eindelijk is het warm genoeg om vroeg in de ochtend buiten te zitten. Vanmorgen heel mindful alle stofjes, pluisjes en polletjes bestudeerd die in de opkomende zon te zien waren. Het zijn er onwaarschijnlijk veel trouwens. Veel stof tot mindfulness dus (flauwe woordspeling, maar dat mag in een ‚verlichte toestand’).

Normaal heb je trouwens geen enkel idee wat voor onbekende elementen aan je Italiaanse ijsje blijven plakken als je daarmee argeloos rondwandelt. Mensen met smetvrees kunnen maar beter zo’n stofjesstudie achterwege laten! Of beter niet buiten eten. Nog beter: snel van hun smetvrees afkomen. Italiaans ijs likken in de zomerzon is namelijk het toppunt van mindful zijn.

Jazz

info@iizzoo.nl — 2010-05-17T13:44:18+02:00

Even uitpuffen na het Breda Jazzfestival (13-16 mei). Onwaarschijnlijk veel optredens die onmogelijk allemaal bij te wonen, laat staan te fotograferen, waren. Jazz binnen en buiten. De laatste zondagmiddag werkte het weer eindelijk mee met een zonnetje en een aangenamere temperatuur dan de dagen daarvoor.

Toch nog 250.000 mensen op bezoek geweest. Indrukwekkend hoeveel goede zangers en muzikanten er bestaan. Als je nog eens wat wilt met een zangwedstrijd op televisie moet je niet bij een jazzfestival langsgaan. Niet goed voor je zelfvertrouwen. Maar misschien kun je gewoonweg veel beter meteen jazz gaan zingen als je talent hebt. Kun je dat gedoe met Gordon en zo overslaan.

Slopend 2

info@iizzoo.nl — 2010-05-12T18:04:27+02:00

Eindelijk zijn ze dan toch begonnen met het echte werk. Wekenlang is er aan de binnenzijde van alles weggehaald, maar nu kan de slopersmachine zijn gang gaan. Pneumatisch hapt een grote grijper stukken uit de muur alsof het koek is. Dit appelgroene wandje moest er ook aan geloven. Zou het van een kinder- of tienerkamer zijn geweest? Het zag er zo aandoenlijk uit. Meer iets om in een nostalgisch museum van persoonlijke herinneringen te zetten. Maar laat ik niet te veel romantiseren. Misschien heeft iemand wel een spuughekel aan die kleur die er ooit door zijn inmiddels ex is opgezet. Mooi dat het weg is!

U-Bahn

info@iizzoo.nl — 2010-05-07T13:05:23+02:00

Het mooiste openbaar transport ter wereld is ondergronds: de metro, of zoals hier in Berlijn, de U-Bahn. Wachten op de trein in een lege hal. Voorafgegaan door tocht schiet hij straks vanuit het donker de hal binnen. Tot hij er is kun je jezelf spiegelen in de mooie tegeltjes die aan grootmoeders badkamer doen denken. Of aan de DDR misschien.

Leve de U-Bahn, waar je zonder controlepoortjes overal in en uit kunt lopen. Dat geeft je het gevoel dat Berlijn zijn reizigers vertrouwt. Controles zijn er soms wel in de trein, door ambtenaren in spijkerpak. Die staan dan ineens voor je neus. Op het volgende perron wachten zes collega’s in vol ornaat om een eventuele boete indringend aan je te verstrekken. Ben je toch blij dat je gewoon een kaartje bij je had.

Braintraining

info@iizzoo.nl — 2010-04-29T21:22:08+02:00

Vandaag mijn vuurdoop gehad bij de mondhygieniste. Goh, wat voelen mijn tanden schoon aan. Omdat het even duurde vroeg ik terloops of het veel moeite kostte om via zo’n spiegeltje te werken. Probeer maar eens een woord op papier te zetten via een spiegel. Ze vertelde dat het in het begin even wennen was geweest. Frappant genoeg was ze zo in spiegelbeeld gaan denken dat ze bij zichzelf altijd de verkeerde kant aanwees als ze iets over haar eigen gebit moest vertellen of aanduiden.

Dat oefening kunst baart, had ik kunnen weten, want via de spiegel kan ik me prima scheren. Maar mijn bijna kale hoofd met de tondeuze bewerken is weer een ramp. Te weinig training nog.

Enig idee waar ik trouwens leraren uit het basisonderwijs altijd aan herken? Nee? Die kunnen moeiteloos woorden en zinnen die ondersteboven voor hen liggen lezen. Zijn ze gewend in het werken met leerlingen. Tja, onze hersenen staan voor niets.

Knuffeleten

info@iizzoo.nl — 2010-04-26T23:49:26+02:00

Zo mooi maak je die pastaatjes thuis echt niet. Misschien dat ze er daarom zo knuffelbaar uitzien? Zonde om te koken en op te eten. Maar ook te lekker om dat niet te doen.

Columnmissie

info@iizzoo.nl — 2010-04-24T00:01:36+02:00

Om eens te kijken wat het is om wekelijks een column te produceren ging ik begin 2009 een column schrijven voor www.bredavandaag.nl. Nu toe aan nummer zeventig of zo.

Iedere week weer spannend of ik inspiratie heb. Maar ja, dat moet je ook afdwingen, toch? Maar voor het gemak: iemand een idee? Nee, niet mijn hond (heb ik niet), mijn kinderen (willen niet), mijn leeftijdsfase (niet interessant), mijn hobby’s (duh!), of klein persoonlijk leed (dopje zit altijd keurig op de tandpastatube). En ook niet over wat ik deze week weer bedenken moet. Sorry.

iFingerpaint

info@iizzoo.nl — 2010-04-20T13:40:10+02:00

Wat vroeger lekker geklieder was met verf en papier, is weer helemaal terug op zo’n ding als de iPhone. De app Ideas biedt de kans weer lekker met je vingertjes te verven en te roepen „kijk mama, zonder vieze handjes”. En dan maar je lekker creatief uitleven. Te moeilijk gedoe kan niet, want daarvoor is het scherm te klein en zijn je vingers te groot.

iFingerpaint. Yes!

(iPainting: Tulpen op tafel door Maud van der Kroef)

Nachtwey

info@iizzoo.nl — 2010-04-18T22:00:07+02:00

Niet vers van de pers, maar desalniettemin indrukwekkend om te zien, het verhaal van fotograaf James Nachtwey. Wat me niet gering verbaast, afgezien van de serie foto’s zelf, is dat de maker er mentaal nog zo fris bij staat. Vraag me toch af of je na zoveel ellende gezien te hebben nog „normaal” in de maatschappij kan functioneren. Vrees van niet. Confronterende foto’s, ook voor als je eens op een vliegveld vastzit wegens as spuwende vulkanen of iets dergelijks.
www.ted.com/talks/lang/eng/james_nachtwey_s_searing_pictures_of_war.html

Slopend

info@iizzoo.nl — 2010-04-12T17:47:27+02:00

Dit gebouw in mijn buurt staat op het punt gesloopt te worden. Het biedt een troosteloze aanblik, zo troosteloos dat je er bijna niet langs kunt kijken als je het passeert. Je krijgt medelijden met die stapel stenen en beton. Nadat het jaren is bewoond moesten de huurders verdwijnen. De binnenkant werd preventief gesloopt. Toen kwamen er enkele malen krakers in die door de politie werden uitgezet. De buitenkant werd zo hermetisch mogelijk afgesloten, deuren en ramen werden blinde vlekken tussen de bakstenen. Tot op een dag het sloopbedrijf er een hek omheen zette en de eerste stenen begon weg te meppen. Au, dat moet pijn doen. Maar gelukkig voelt een gebouw geen pijn. Maar slopend was het allemaal wel. We hopen dat het lijden kort duurt.

Afhaalchinees

info@iizzoo.nl — 2010-04-05T22:34:28+02:00

Als ik de krant mag geloven wordt de afhaalchinees een verschijnsel uit voorbije tijden. In mijn directe omgeving is er nog een. Veel Chinezen bekeren zich oosters-culinair tot iets chiquers om hun bestaansrecht te heroveren. Ook lekker, denk ik. Dat is meer Den Blijkergehalte en trekt vast meer publiek. Ik ben meer van het Indonesisch dan het Chinees, maar toch hoop ik dat de afhaalchinees niet helemaal zal vergaan. Al is het maar voor dit soort mooie deuren.

Mocht je niet snappen waar deze Chinees mede voor is bedoeld, dan staat het duidelijk achter het raam: „Afhalen”.

Wablief?

TED

info@iizzoo.nl — 2010-03-31T22:22:46+02:00

Vandaag voor het eerst rondgeneusd op www.ted.com, een verzameling van de meest inspirerende speeches ter wereld. Geweldige site! Wat ik nu bijvoorbeeld weet is waarom en hoe internetgamers de wereld de komende jaren kunnen veranderen. En er is bij TED nog veel meer moois en interessants te horen en te zien.

Kijken dus op die site. TED is trouwens een organisatie die soms ook met sprekers naar Nederland komt. Maar dan schijn je behoorlijk in de buidel te moeten tasten om erbij te zijn. En op ted.com is het allemaal gratis en voor niets, de ene fantastische uiteenzetting na de andere.

En gamers dus opgelet! Gamen mag vanaf nu.

Ziekenknus

info@iizzoo.nl — 2010-03-30T22:22:00+02:00

Vreemde dingen zijn het, restaurants in ziekenhuizen. Nee, het was niet voor mij vandaag, maar toch. Daar zit je dan met de patiënt, terwijl een deken van onnatuurlijke knusheid zich om je heen wringt. Ja, huiselijk is het wel. En best gezellig voor een ziekenhuis. Maar tegelijk de laatste plaats waar je uit vrije wil een kopje koffie zou willen drinken. Voor sociaal-psychologen is het vast een observatietuin. Wat doen patiënten en bezoekers daar? Of mensen die tussen de poliklinische onderzoeken door zin in een broodje hebben? Waarom zijn die alu-ballonnen niet uit die winkeltjes weg te slaan? Die zie je anders nergens, behalve op kermissen en attractieparken. Wat is de associatie tussen een ziekenhuis en een kermis?

Misschien is menig gast stiekem een sociaal-psycholoog. Maar die heeft weer een probleem als hij zelf opgenomen wordt. Moet hij zichzelf nu observeren of niet? Knoop in zijn maag!

Tiemelfeefnat

info@iizzoo.nl — 2010-03-28T17:33:34+02:00

Voor een koopzondagmiddag in het voorjaar is dit het enige juiste weer. Fikse buien met af en toe zon. Op de eerste zomertijddag ook nog eens. Dat meisje met het roze jasje is met haar papa op stap. Tenminste, dat denk ik dan maar. Een paraplu hebben ze niet. Ze hadden geen regen verwacht. Het meisje loopt iets voor haar vader uit. Erachter, bijna verscholen, loopt mama met een kind in een buggy. Ze gaan naar huis, het is klaar voor deze zondagmiddag. De lente had er nog geen zin in. Je kunt maar beter binnen zitten borrelen, zoals die meneer met de blauwe trui achter het raam. Hij kijkt naar buiten, misschien naar de familie. Misschien weet hij uit ervaring dat rustig borrelen op een zondagmiddag buitenshuis er niet in zit als je kleine kinderen bij je hebt. Die willen steeds wat. Tekenen, eten, drinken, van hun plaats af. Tot ze zich gaan vervelen. En dan vragen ze of het nog geen tijd is om naar huis te gaan. Een terechte vraag, maar volwassenen noemen dat zeuren. Zeker op een regenachtige zondagmiddag. Hup, naar huis nu!

Fudge

info@iizzoo.nl — 2010-03-23T14:33:14+01:00

What the fudge! Dat klinkt een stuk leuker, zelfs uit de mond van, pak hem beet, Gordon Ramsay. Ik was net te vroeg voor de aanbieding bij Vroom & Dreesmann, zag ik op een folder bij de toonbank. Donderdag begint pas het „prijzencircus”. What the fudge?

Tweede krabbel

info@iizzoo.nl — 2010-03-22T11:37:02+01:00

Die doet het dus ook. En er kunnen ook plaatjes bij. Nu eerst aan de slag voor informatief boekje dat ik voor uitgever Ellessy maak. Column van deze week voor BredaVandaag ook ingeleverd. Voorjaarshaasjes!

O ja, een collega heeft champagne beloofd als zijn filmpje op youtube een miljoen hits heeft. Hij is al aardig op weg naar de helft, maar extra hulp kan geen kwaad.
Zoek bij youtube naar ‚Bei uns in Tirol’ en geniet van een dijenkletser. Of klik HIER

Eerste krabbel

info@iizzoo.nl — 2010-03-22T11:34:29+01:00

Goed, eens kijken of dit weblog werkt. Let’s hope so.